sana po..

gusto ko po sana...

makaya ko pa sana gumising sa araw-araw sa kabila ng..

gusto kong umabot ng pasko.. ng bagong taon..

ng panibagong bertdey ng mga inakay

ng panibagong bertdey ko..

gusto ko pang mabuhay...

Dear Lord. sabi Nyo po hindi Nyo ako bibigyan ng hindi ko makakaya. Nakikiusap po ako na sana bigyan Nyo pa po ako ng karagdagang lakas para kayanin lahat na binigay Nyo sa akin. Para po kasing hindi ko na kaya. Para po kasing hanngang dito na lang ang kaya ko.

Si Kuya Emheng

Si kuya Emheng, isang magkakarne.... nagtitinda sya ng karne ng baka sa MAhogany Market... saan yan??? sa City of Tagaytay....porti years old na si kuya... biyudo, may anim na anak...ang panganay nya si Adam, 18 years old nag-aaral ng kolehiyo sa tulong ng isang boy's institution kung san sya nakapsok mula highschool, ang sumunod 16 years old si Budo 2nd year highschool yata(di ko matandaan sorry naman...) malakas uminom, nagbubulakbol, malakas manigarilyo, repeater sa skul, kugn ano-anong gang ang sinasalihan..in short pasaway..si Bunini, 14 years old..highschool, panganay sa babae..tamad, hindi maasahan sa bahay, hindi inaasikaso mga kapatid nya... pasaway pa rin..sumunod si Butotoy, 10 years old, pumapasok din naman.. nasa elementary... inaabot ng 12 ng hatinggabi sa kompyuteran, kadalasan hindi na namamalayan na wala pala sa bahay. Si Tinining, 8 years old, nag-aaral din..at ang pinakabunso... si Bebeng, 6 years old..gala..laging wala sa bahay...
(bakit ganyan ang mga nicknames nila? ewan ko rin... hindi ko rin alam kugn san pinagkukuha ng tatay nila yang mga ganyang palayaw.. at dahil sa sila'y mga menor de edad pa lamang.. pinangangalagaan ko ang kanilang identidad kaya hindi ko na sasabihin ang kanilang totoong mga pangalan.. but these children have lovely names.. mga magaganda at gwapong mga bata din sila..)

back to story... si kuya Emheng, umaalis siya ng alas dos ng madaling araw sa bahay nila araw-araw... derecho sa slaughter house kugn san magkakatay sila ng Baka na siya nyang ititinda ng buong araw hang sa maggabi.. uuwi siya ng tanghali upang maligo, magpahinga ng kaunti at kumain na rin pagkatapos ay balik palengke muli.. hang sa gabi na..(kailangan pang sumakay ng jeep mula sa bahay nila hanggang palengke... pamasahe: P7.. sa isang araw ang pamasahe nya? 28P...) kadalasan mag-iiwan siya ng pera sa mga bata para maipambili ng pagkain..umaasang sa pagdating nya sa gabi ay may kanin at ulam na.. pero kadalasan din wala...
nauubos ang pera ng mga bata sa paglalaro ng kompyuter at sa kung ano-anong tsitsirya.

dalawang daan lang ang kinikita ni kuya sa isang araw. para masuportahan ang pangangailangan ng buong pamilya, kadalasan babale na sya sa amo nya... kaya madalas na madalas na gipit din sila.. ilang bata ang araw-araw pumapasok... nangangailangan ng baon.. pagkain sa bahay.. pag makita mo ang bahay nila.. madumi... magulo... palagiang may labahing gabundok ang taas.. mga nakatambak na pinagkainan na mahuhugasan lamang kapag wala ng magamit.

natitirang pag-asa ni kuya Emheng is adam para makatulong sa kanya at sa kanyang mga kapatid. paaral sya ng mga pari sa Rogationist College ( ang paaralang aking pinagtapusan nuong highschool sa cavite)... nag-aaral sya ng Electric Technician... harinawang, palagiang maliwang ang kanyang pag-iisip.. para na rin sa kanilang kinabukasan ng mga kapatid nya.

Kuya Emheng, dama ko ang paghihirap mo.. alam ko ang hirap ng pag-iisa.. tatagan mo pa ang loob mo.. huwag kang bibitaw.. kailangan ka nga mga bata.. kaya mo yan! kaya nyo yan! (gustuhin ko mang tumulong, may mga sariling unos din akong pinagdadaanan ngaun) ang tanging magagawa ko lang ay ang ipagdasal ka sa Diyos na bigyan ka pa Nya ng karagdagang lakas para harapin ang bawat bukas sa buhay mo...

***** Si kuya Emheng ay asawa ng half sister ko sa aking ama..(bayaw ko in short) may anim na taon ng namayapa ang ate ko.. nang mawala siya ay 1 month old pa lang si Bebeng nuon. naiwan ang pangangalaga ng mga bata sa kanilang ama.*********

blah blah blahs

if youre happy STAY...if youre not, then LEAVE..
----there are times that you cant.. specially if there are kids involved..

Stop thinking about yourself...
----tiis pa..... tiis-tiis lang Yanah...

sinong may karapatan magsabi na "someone's not fit to be a mom?"

i hope ill still be alive 10 years from now..ive this nagging feeling i wont get to live past his age.

there's a reason for everything...
--ANO ANG REASON NGAYON??????
BAKIT GANITO???

lagi daw may choices....sa lahat ng bagay may mga pagpipilian, minsan lang daw kaya akala natin walang choice.... dahil?

tiis pa yanah... dagdagan mo pa para kay julyanah....add some more for kahlil...a little more for jillian....

hindi magiging maganda kung magkaron kami ng puting aso ngayon...

wag kang USER! wag mong gamitin ang ibang tao para MAKA MOVE ON...
binabawi ko na... there is such a thing as MOVING ON...

bang bang bang....ayun oh! may tinamaan! alam kaya nyang tinamaan sya?! isa pa nga bang bang bang!

Yanah Meets Fr. Robert Reyes....Yanah on typhoon Ondoy...Yanah's Whatevers...

Last septemebr 21, 2009, i had the previledge to meet Fr. Robert Reyes ( the running priest) personally.It was a rainy sunday. it was a bloggers event with Fr. Robert Reyes held at Conspiracy Bar located along Visayas Avenue, Quezon City, hosted by Ms Noemi Dado (PEBA's Adviser). As suggested by kuya Kenji, i attended to somehow represent PEBA. and so i did without knowing what to expect. I came all the way from Cavite.. left the house around 12:30pm, was caught up in traffic along Aguinaldo Highway (as usual)I asked several people for directions (achievement for me.. this is the first time i went to a certain place ng hindi naliligaw! hahahaha, i thought i was late, i arrived quarter to 4.. (the event was at 3pm hehehe), thank God it hasnt started yet. looked for Ms Noemi, introduced myself and found myself a place to stay.. waaaaah i didnt know anyone there....so, while waiting for the program to start.. i busied byself by reading the bloggers kit they gave me when i registered. Then i learned the reason for the blog event... its to celebrate the first year anniversary of Parokya sa Web. Its Fr. Robert's "cyber-parish", his virtual parish where he gives daily inspirational reflections, somewhat attending online mass hehehe.. you can even find articles written by him regarding social and political issues.. Parokya sa Web is bein hosted by THEPOC- The Philippine ONline Chronicles. Ive checked it out myself and i find it interesting and inspiring.. i even registered. hehehe

Parokya sa Web aims to evangelize... ...spread evangelization in a diffrent way. as long as you have a computer, an internet connection... you can learn about God... talk about Him.. .. through Fr. Robert and through his cyber parish..

"What has sustained me in my last three and a half years of self-exile from China to Hong Kong is a cyber community of friends who have supported me through chat, email, text messages and long distance calls. I have become an OFW and experience the vital role of communication in sustaining families, health and spirituality. "
-Fr. Rober Reyes-

Talk ended.. said my goodbyes to Ms Noemi. I wa sabout to make my exit when i remembered something. i was there to represent PEBA and i cnt go home without letting Fr Robert know about PEBA. So i waited in line (literally! hehehe) to talk to him. I had my chance.. we cahtted for a while..i introduced myself and PEBA, weve talked about OFWs and i personally invited him for the culminating event on December 26...and he said yes...."send me invitation online..." he joked...... so i said my goodbyes afterwards and made my way home (at dun ako naligaw! hahaha) i forget to bring my freakin' camera so I was not able to take my photos, sorry...please check out PAROKYASAWEB...im sure youll find it interesting and youll learn a lot...

***kuya kenji, sorry for uber sa late posting of this topic....****

*********************

on Typhoon Ondoy...
i wouldnt dwell much on this topic.. im sure u all know what will be my sentiments about this typhoon.....
i just wanted to thank people who took time to check if im alright... to Kuya Nebz... thank you for remembering...i wouldnt name the others.... basta, salamat sa emails... sa pagtext... offlines sa Ym and even pagtawag.. i really appreciate it... salamat talaga... and to answer the question. "kumusta ka naman/kayo nung bumagyo?" im alright.. were okay.... although hindi nabalita na naapektuhan din ang cavite... we were also affected yun lang hindi ganun kagrabe.. but we literally lost our roof... (ng dahil sa malaks na hangin at puno ng avocado) hehehe.. right now, were staying sa house ni ex-mom in law...(next time na wento un..mahaba-habang kwentuhan yun)

pinapanalangin ko na sana malagpasan ng lahat ng taong nasalanta ng bagyong Ondoy ang pagsubok na hatid nito sa knila.. kasama sa mga dasal ko na sana'y maging maayos ang kanilang buhay.. sa mga darating na araw...linggo..buwan... it may be two months away.. pero ill start wishign na sana magkaroon sila ng masaya at meaningful na pasko...

*************************
Yanah's Whatevers:

yes...tuloy na tuloy pa rin ang engagement echos ng friendship ko on the 7th day of this month.. (hmppppp!) at tuloy na rin ang pgbirit ko..... for those na naghihintay dun sa list of songs na gustong ipakanta ni friendship saken.. eto na:

1. Ikaw by regine velasquez
2. Saving all my love for you -di ko alam kung sino kumanta (baduyness noh! ssorry hehehe)
3. I honestly Love You by olivia newtonjohn
4. I will always love you by whitney Houston
5. pangako by regine velasquez..

and yes.. tuloy pa rin ang pagpapalit ko ng mga kanta bwahahahaha... sa susunod ko irereveal ang songs na ipinalit ko sa mga yan... dont worry... walang ever famous engagement song na "the gift" hehehehe

****di ko kinaya ang isng komento sa oktober entry ni poging-poging batman... ay heyt yu kosaness! hahahaha....salamts ng marami for remembering what shud be forgotten na lang bakla! hahahaha*****

******************
legal issues.... nakakapraning na! as in... malapit na matanggal ung mga turnilyo ko sa utak dahil sa pag-iisip sa dapat gawin... pramissness..... sana mabasa po ito ng kinauukulan.... MAHIRAP talaga ugn sitwasyon ko.... :(

******************
yung taong naging rason kung bakit halos isuka na ko ng phonebook ni jentot sa dalas ng pagpapalit ko ng numero-bilang ko...haysssss nadiscover nya na tong blog ko....OO! i know youre reading this! IKAW! oo, ikaw! amf ka!!!!! yun lang masasabi ko sayo... and.... meron pa pala isa... ay heyt yu poreber and eber! hmppppp! sorry di naman ako pwedeng magpalit ng blog ng dahil sayo noh! ur peys! hmp!!!!!!

******************
CONVERSATION with Julyanah:

JM: ma, twayla to diba?
Ako: hindi, twalya yan...
JM: twayla?
Ako: hindi nga... twalya...
JM: twayla
Ako: twal-ya
JM: tway-la...
ako: Twalllllll-yaaaaa
JM: Twayyyyy-laaaaaa...hmp! ma, ano ba? Towel na nga lang!


more to come next issue... errrrr i mean next entry...
babush!

Halo-Halong Whatever

Isa na namang kakatuwang pangyayari... isang long lost friendship ang nag-imbita sa akin para kumanta sa engagement party nila sa october 7.. namen! mukhang matindi ang pangangailangan nilang makatipid dahil imbes na kumuha ng propesyunal na mang-aawit eh pagtitiyagaan na alng nila ung tunog lata (pero di kasing lebel nung mga tunog lata na kilala ko./namin ni jentot hahaha) na boses ko. natural naman na di nila ko babayaran (parehas ko silang kaibigan at kakapalan ng mukha na ang isang amateur na gaya ko eh humingi ng kabayaran hahaha)

Pero shempre, tiningnan ko muna ang line up ng songs.... yes may line up talaga... kaasar lang dahil 5 kanta yung pinapabirit nila saken.. at nung makita ko ung list ....humaygawd!!!!!! ang tataas! (kailangan ng bangkito para maabot) at ang babaduy! (oo na! ampalaya juice in the air!) at mukhang gusto kong palitan... hahahahaha sssshhhhh

obyusli, pumayag naman ako.. un nga lang may mga kondisyones:
1. hindi ilalagay sa programa ang name-sung ko..
2. hindi i-aannounce na aketch ang magsing..
3. backstage lang aketch magsing...

Lahat ng tatlong yan eh pinagiisipan pa nilang mabuti kung pano nila kokontrahin hahahaha gudlak sa A for A-ffort nila sa pag-iisip dahil, I WONT CHANGE MY MIND! hahaha at mejo naiinis ako sa date nung engagement party nila.. may naka-set na sana akong plano sa gabing yun.. haysssss....bahala na si batman ( hindi si batman ni jentot)

************

nakakainis yung eksend bbyahe ka ng malayuan tapos may katang.ahan ka na nalalaman tulad ng di pagcha-charge ng mobile phone mo, sabay nun maubusan ka pa bigla ng load dahil nakakainis ang SMART na wlang ibang ginawa kundi mangain ng mangain ng load! ay heyt yu SMART!!!!!
ano gagawin mo ngaun?
a. magpaload ka! (sorry alng dahil u took the deluxe trip.. walang stop over kanino ka magpapaload?
b. may natira ka pa naman 6pesos sa load mo.. txt mo kakilala mo magpaload ka...( batt empty ka nga eh)
c. may spare fone ka, exhange sims muna...(shoot! nakasave pala sa phone memory ung contacts.. nakasave sa phone memory nung batt empty na mobile)

Asa ka pa na may magawa ka..kaya tuloy pagdating mo sa bababaan mo, walang sumundo sayo..takte! sira pa doorbell dun sa bahay na pupuntahan mo..mega tuktok ka sa gate na may kaunting kalayuan sa hausing galore..at sa loob ng haus malakas ang tunog na telebisyon kaya hindi naririnig ng gma tao sa loob ang major tuktok effort na ginawa mo.

Ang ending?

45 minutes of mega tuktok sa gate..
45 minutes ka sa labas ng gate sa uber sa lamig na gabi...

Ang saya diba?!

************

sa totoo lang eh napaka overdue na netong pagrecognize na to sa beerdey ng blog ko..Nung Sept 1 pa nag isang taon tong blog ko...pero ngaun ko lang naiblog dahil.....sa....:

1. nagjijinarts aketch
2.paimportante (tipong gusto pa nyang may ilang tao magmention..)
3. busy (busy-busyhan sa totoong teleserye ng buhay)
4. maraming pangyayari sa nakalipas na linggo kaya't nakaligtan (trueness talaga to)
5. TINATAMAD!!!!!

ang sagot???

ALL OF THE ABOVE hahahaha..right now as in right at this very moment may sakit ako..... sakit sa utak at sa puso...LOL (uLOL mo din! bwahahahaha) kailangan ko ng mangkukulam....kailangan ko ipakulam si BBW! may kilala ba kayo? sige na.. one time big time lang!

Some things never changed

this entry will talk about a lot of things... for several days ive been contemplating whether to blog about some of the things ill mention mamaya or hindi... ang draft nito naka-ilang edit at halos amagin na sa draft section nitong blog ko..... i told myself, as much as possible i wanted to blog kapag matino na ang pag-iisip ko..for those people who personally know me, alam nila kung tamang toyo lang ang meron ako or talagang kulang na kulang ako sa katinuan... and this is one of those times na kulang na kulang sa kahit kapirasong katinuan ang pag-iisip ko....and this post.....hmmmm one of those long posts ko... so please bear with me.. i just need to let it all out.... otherwise i might explode......wag din sanang maguluhan DAHIL... the usual way of writing ko... walang organization ang thoughts...kung wala po kayong time to read this very long post, i suggest u stop now hahahahaha

at dahil BER month na... medyo lumalamig na ang simoy ng hangin(who are you kidding?! natural malamig ang hangin dahil sa bagyong si Labuyo!) nways, un nga... malamig dito sa cavite ngaun.. panay ang ulan at malakas na hangin.. ang nakakainis na ulan.. kasi naman hindi kami makatuyo ng sinampay... ok.. lumalayo ako sa gusto kong sabihin... itong araw na toh...(and as of this moment) may 7 tao na ang nagsabi ng : "uy! lapit na bday mo ah!" ako naman, "ah ok.. malapit na pala?" parang wala lang... hindi ako excited... bakit? eh kasi naman mula nung nagkaisip ako eh laging malungkot na eksena sa buhay ko ang nangyayari... so sanay na ako at hindi ko na inaantay ang araw na un... madadagdagan na naman ang edad ko... i will be 26 sa araw na yun.. pero hindi ko feel, pakiramdam ko ill be turning 45.. sa dami ng iniisip ko, kunsumisyon sa ex ko na si bbw, sa dami ng problema, frustrations ko sa buhay..... hindi ko ramdam na mag 26 pa lang ako...

sabi nila pinatitibay daw tayo ng mga pagsubok na pinagdadaanan natin... totoo nga! naniniwala naman ako dun eh (kahit pano!) kasi naman, lagi ako pinagsasabay-sabay ng kamalasan... nasanay na lang din ako na nakasunod saken si badluck.. talagang i got used to it already pero minsan, inaatake ako ng "down syndrome" hindi naman maiwasan un diba.. bakit hindi eh tao lang naman ako.. pinanghihinaan ng loob, pinapanawan ng lakas... tulad ng ulit-ulit na sinasabi ko sa mga taong kakilala ko... "i am not as tough as everyone thinks of me" pro i gotta try.... i gotta be strong... dahil..... may umaasa saken...

nung minsan naglabas ako ng mga sentimeyento ko sa buhay dahil sa mga kasalukuyang nangyayari saken... nasabi ko sa kanya na.. may good thing na nangyari saken... kaya may dumating din na bad.. times three pa... naturalmente, pinagalitan nya ako... at sinabi na " kapag tinawag mo ang aso, ano ang lalapit sayo?" ang sagot ko.. shempre aso... whats the point? hmmmm kayo, isipin nyo.. nagets ko naman ung point nya.. gusto ko alng din magets nyo.. kase somehow, it worked for me ( sorry po.. i know ull be reading this... i know how you try ur best to cheer me up and it worked naman ng konti..)

i dont want to elaborate about this thing anymore pero gusto ko lang i-mention... dahil sa series ng absences at pagka-late ng unintentionally, in just one month, nakareceive ako ng 3 memos......i lvoe what i do kahit nakakapgod at sobrang demanding sa time... i love the job, i get to meet a lot of people (and nakakaonline ako ng free hihihi) pero due to a lot of unavoidable circumstances (parang sa excuse letter lang sa school pag absent ka) nagiging habit ung pagka-late at pag absent.. which led to the management's decision that they had to let me go... ayun! i dont wanna elaborate talaga... end of story....

depress ako... ngaun? oo depress talaga ako ngaun... the past weeks talagang ung utak ko naka rush hour pero on slow motion mode... kapag kumplikado na ang pinapagawa saken hindi ko na maintindihan.. ive to write everything down kasi maya-maya makakalimutan ko rin sila.. hmm i still chat... nag FB pa rin ako.. nakikipagadikan pa rin ako sa text... bakit? to keep my mind off those things na nangyayari (and i must admit na kaya nahihirapan akong magcope with the situation eh dahil sa nagppretend ako walang nagyayari) nililibang ko ang sarili ko para hindi ko maisip ung mga bagay na dapat isipin. the usual "life is unfair" dramarama..... and i could go on and on and on.. (forever) how unfair life is to me.. pero it wont do any good... we all (all of us) have our own crosses to bear, some people have more burdens than i have.... pero, ano ba ang sinasabi ko dito? basta in some ways ... talagang kahit papano eh nagiging ok pa rin naman ako despite ng nangyayari.. may mga kaibigan na tumutulong... kaya kahit pinuputakte ako ng problema... sige na lang.. pero once in a while sinusumpong ng pagjejemote..

bumalik ako dito sa Pinas for one reason to be with them... para makasama sila, alagaan sila... basta be with them... oo nga andito nga ako sa kanila.. magkakasama nga kami.. PERO hanggang kailan? tama nga ba ung ginawa kong pag-uwi? sa mga nakakaalam ng kwento ko, ewan ko kung ano ang isasagot nyo.. sa mga nangyayari ngayon sa amin, hindi ko masagot kung talagang tama na andito ako ngayon... is pa rin to sa mga hindi ko na i-elaborate, one has to go......one has to leave in order for everyone to survive.. sino? bakit? paano? i wont give details.. sorry.... pero pinag iisipan ko pa rin toh.. sabi nga ng isang kaibigan na kinausap ko about this... dont just think about it twice... thrice... think about it a million times........i dont know if tama yung naiisip ko... pero sa tingin ko yun lang yung paraan para magsurvive lahat. it would truly break my heart, pero what can i do? my broken-breaking heart wont be able to save them....

nakakatawa.... i was talking with a friend... tapos we were laughing about something.. then nung paalaman na.. sabi nya.."yanskie.. take it easy... kaya mo yan.. alam ko pag ganyan yung mga tawa mo" i mean i was there, laughing... pero alam pala ng kausap ko na peke ung tawa ko.. alam nya na deep inside hindi ko gustong tumawa... bakit ako tumatawa? bakit ako ngumingiti? aykong maalarma ung mga taong nasa paligid ko.. ayokong magworry sila ng todo kahit ako sa loob-loob ko sobrang worried ako.. kagabi, nag emote ako sa text.....napasobra yata ako ng emote dahil nakaramdam ugn katext ko at nagtanong kung may problema ako, shempre ang sagot ko wala, im okay walang problema.. dont worry about it... its like saying kumain ka na kahiot ang totoo eh hihimatayin ka na sa sobrang gutom... mahirap magpretend... ang hirap ngumiti ng ngumiti (ng pilit) mahirap talaga pero kailangan eh.. hindi na dapat na naapektuhan ung mga tao sa paligid mo.

sabi nya kanina kaya mo diba? tapangan mo pa.. panindigan mo ung sinabi mo dati.. ako naman nag-isip tuloy, sinabi ko ba yun? kelan ko sinabi un? at bakit ko sinabi? paikot-ikot lang.. paulit-ulit lang din... and it goes on and on and on...

at some point naging masaya talaga ako... hmmmm naguiguilty nga ako kasi.. nga ung sa sinasabi ko na pag may good may darating na bad... may dumating na good... yes, he came all right.. he came and i think there's a chance na he'll stay..BUT... (will i let him?) im keeping my distance, its not right.....hindi pa panahon para sumaya talaga ako.... and because he came.....( a good thing) may dumating na bad..... times 10.... big bad wolf enters the scene... at isang malakign eksena talaga ang pinasukan nya..... he wants to take one away..... he wants to take one angel away from me.. will i let him? (of course hindi dapat!) will i allow him to do this to me? ( im actually allowing some of it) am i hurting? ( yes but not because of him.. but because of the fact na he's doing things that will harm my defenses) im moving forward.... without him.... nasa point ako na masaya ako at wala sya sa buhay ko.. may peace of mind... and i want it to stay that way... pero the fact remains na sya ang tatay... bali-baliktarin ko man ang sitwasyon, siya pa rin ang tatay.. may karapatan ba sya?( sabihin ko mang hindi, pero alam ng lahat ng meron)

PEBA keeps me busy............thank God for PEBA.... thank you kuya kenji for makin me a part of PEBA... mas marami akong nakikilalang tao, mas nagiging kapaki-pakinabang ung oras ko.. kesa tumunganga ako, may nagagawa akong productive.. instead of sulking in depression... I AM DOING SOMETHING... it may not be anything to improve my depression... my life, pero at least im moving.... baka next phase na ung kumilos para sa buhay ko...

diba sabi nila kapag binato ka ng bato batuhin mo ng tinapay? PERO pano kapag naging habit naman na yung pagbato sayo ng bato....tinapay pa rin ba ang ibabato mo? pano kung talagang nasasaktan ka na... kahit umiwas ka, tinatamaan ka pa rin... kahit pilitin mong pigilan sya wala kang magawa kasi mas malakas sya sayo.. hindi mo sya mapigilan, hindi mo siya maiwasan... ni hindi mo kayang salagin lahat ng ginagawa nya.... tinapay pa rin ang ibabato mo sa kanya? pano kung magdilim ang paningin mo minsan dahil sa sobrang grabe ng ginagawa nyang pagbato sayo ng bato, sa tingin mo ba tinapay pa rin ang mahahawakan mo para maibato sa kanya? pano na lang kung kutsilyo na ang mahawakan mo? paano na lang sila? paano na lang lahat ng sakripisyo mo? paano ka na lang? paano na lang ang mga pangarap mo?

i told myself.. mag-aaral ulit ako... i still wanted to go to school and study... i wanted to achieve something.. i wanted to do something that i really love.. what is it that i really love? i wanted to come up with something from my craft talaga.. i wanted to be free... i wanted to soar in high places....i wanted to be me... (nakakafrustrate, i know hindi mangyayari)

****************************************************
lighter side naman.. nakaksikip ng dibdib ung una eh......

have u ever wondered kung bakit may mga taong pinakakwalan ung mga aso nila sa gabi. at hinahayaan nilang manaol ng manahol ng mga taong dumadaan? ano kayang kabalbalan meron tong mga taong to sa utak nila at hinahayaan nila mga alaga nila? tsk tsk tsk

im soooo blessed for having lots of friends na hindi nagsasawang makinig sa mga sentimeyento de asukal ko sa buhay.....

mukhang talagang bumibigay na talaga si kahlil.... nagwoworry ako sa pagkahumaling nya sa fenk at barbie dolls....

napatawag ako sa school ni julyanah... kinausap ako ng teacher, sinuggest nya na mag seek kami ng help sa child psychologist... too much trauma daw..

may pumipilit saken na kumain ng one day old.. hindi ko maatim na kumain... nakakaawa kasing tingnan ung kakainin mong yun... tsk tsk

dahil sa dumadami ang mga contacts ko dahil sa PEBA... dumadami ang katext ko... hahahahaha

at mukhang may kamag-anakan pa yata ako na madidiscover nyahahahaha(peace bino!)

tinatamad na akong ituloy....
sa isang araw na lang ulit

babushki!